In verwachting

In verwachting…

In deze tijd van het jaar kijken we uit naar de komst van het Christuskind. Het gedenken van deze geboorte, 20 eeuwen geleden, bepaalt voor velen de agenda van het einde van het jaar. Natuurlijk, we weten weinig van de exacte datum van deze wereld veranderende gebeurtenis. Waarom dan toch de jaarlijks terugkerende adventstijd? Een tijd van uitzien naar… naar wat? Wachten is een fenomeen dat niet zo past bij de huidige jachtige samenleving. Het woord verwachten roept een nog iets langer tijdperspectief op. Wat is het nut van wachten? We doen het niet meer zo graag. Het liefst ontvangen we datgene waar we naar uitzien, zo snel mogelijk. Door de huidige logistieke technieken is dat ook mogelijk. Met een druk op de knop: vandaag bestellen: morgen in huis.

Het nut van verwachten? 

Wat is de functie van (ver)wachten? Het bepaalt de tijd tussen het ontstaan van het verlangen en de ontvangst ervan. Heb je wel eens langere tijd gewacht op iets dat heel belangrijk voor je was? Het kleurt de tijd. Je denkt er regelmatig aan, het maakt je soms ongeduldig, soms blij en het versterkt verlangen. Er breken tekenen van hoop door die erop wijzen dat het verwachtte ook daadwerkelijk onderweg is. Tot de grote dag aanbreekt van de komst van je hoop: dat moment vormt het hoogtepunt. Het diploma is behaald, de baby is geboren, het schilderij is af, de dokter heeft je genezen verklaard, de scheiding is afgewend… Het wachten is voorbij.  Een tijd van uitzien is gereduceerd tot niets. Misschien duurde het lang maar dat is snel vergeten. De hoop is levend en concreet geworden. De tijd was nodig om de transformatie te bewerkstelligen. Van alle soorten tijd die er bestaan is het zeker geen verloren tijd maar voorbereidingstijd: tussentijd.

 Tekenen herkennen.

Ten tijde van de geboorte van Jezus leefden de Israëlieten in grote verwachting. Het was een donkere tijd. Er was hoop op een verlosser die hen zou redden uit de onderdrukking door de Romeinen. Het wachten duurde al eeuwen. In de boeken was geschreven over zo’n redder: Messias genaamd: “een volk in donkerheid ziet een groot licht”. Er was een werkelijke hoop hoewel niemand wist wanneer die realiteit zou worden. Toch waren gedurende het wachten vreemde tekenen die gewone mensen in beweging zetten: engelenverschijningen, een aan God toegewijde tiener die ‘ja’ zegt op een schokkend verzoek, de twijfelende priester die met stomheid geslagen wordt, een buitengewone zwangerschap van een vrouw op leeftijd. Magiërs die een onbekende ster zien en op reis gaan. Het uitschot van de bevolking, herders, die met een ongelooflijk verhaal komen. Een pasgeboren kind in een stal. Weinig mensen herkenden dat moment.

Wachten, tussentijd, transformatietijd. Hoe kun je die tijd benutten, vieren? Stil worden, je verlangen laten ontwaken, luisteren, je verlangen benoemen, proeven en uitzien… De kunst verstaan om de tekenen te herkennen. Ook de ongewone of zelfs onbeduidende tekenen mogen je hoop versterken. Hoop op de komst van het Christuskind. Hij alleen kan je diepste verlangen stillen.

 

The people who walked in darkness have seen a great light.

For those who lived in a land of deep shadows – light! sunbursts of light!

for a child has been born – for us!

the gift of a son – for us!

He’ll take over the running of the world.

His names will be: Amazing Counselor, Strong God, Eternal Father, Prince of Wholeness.

his ruling authority will grow, and there’ll be no limits to the wholeness he brings..

( from: The message Isaiah 9  E.H. Peterson)