Pasen

BorgerIk doe helemaal niets ter voorbereiding op Pasen, zeg ik tegen een vriend aan de telefoon. Helemaal niets, vervolg ik, nog voordat hij antwoord kan geven. Ik onthoud me van niets, ik laat geen vlees of alcohol staan, sobere vastenmaaltijden zijn dit jaar niet aan mij besteed, ik mediteer niet en ook mijn kerkgang heeft zijn wekelijkse regelmaat verloren. Het klinkt als een biecht. Maar je bent aan het verhuizen, roept mijn vriend door de telefoon. Ik veer op. Dat wil ik horen. Ik ben aan het verhuizen. En met verhuizen is er niets meer normaal. Er staat niets meer op zijn plek. Mijn routineuze en natuurlijke gang tussen de dingen is vervangen door hink stap sprongen tussen dozen, die worden in- en uitgepakt. Al weken wordt mijn leven gedomineerd door de scheiding van spullen in dat-wat-mag-blijven en dat-waarvan-afscheid-kan-worden-genomen. En dan is er nog die rare rest in de hoek van een kamer: de spullen die ik wil bewaren, maar waarvan ik niet weet waarom.
Zo leef ik al weken in de stille ontmanteling van het vertrouwde. Ik trek weg uit een huis waarin steeds minder is te horen. De converstaties gingen het eerst het huis uit, het dagelijkes gebabbel, de intieme gesprekken, de wijn en whiskey met mijn beste vriend. En na de gesprekken heeft de muziek eraan moeten geloven, de piano staat te wachten om te worden verkocht, de geluidsinstallatie en televisie zijn ingepakt, alle media zijn het zwijgen opgelegd. Wat overblijft zijn de geluiden van het lopen, de holler en leger wordende voetstappen, die steeds meer verraden dat deze plek onbewoonbaar gaat worden.
In deze holle stilte sjok ik wat rond. En prijs mezelf gelukkig niet vaak te hoeven verhuizen. Ik vind foto’s waarvan ik het bestaan niet meer wist, brieven van vrienden die de moeite van het bewaren waard zijn. Ik lees mijzelf terug in dagboeken uit mijn puberteit, volg wissels en kruispunten van het bestaan en merk dat ik wekenlang bezig ben met het leven dat achter mij ligt. Er is hier alleen nog maar geschiedenis, alleen nog maar een reconstructie, alleen nog maar het overeind houden van herinneringen.
Veel zal er anders worden in het nieuwe, grotere huis, dat aan de overkant van de straat staat. Het huis waar twee jaar geleden een vriend van mij ging wonen, die vorig jaar zo maar aan kanker overleed. Het was zijn wens dat ik in zijn huis ging wonen, dat hij voor de toekomst had ingericht. Nu til ik de dozen naar de overkant, naar deze ruimte, die stil is geworden door zijn dood. Ik pak langzaam de spullen uit, zoek er een plek voor en besef hoezeer zijn overlijden de richting van mijn leven heeft veranderd.
Ik doe niets aan de voorbereiding op Pasen, zeg ik tegen mijn vriend aan de telefoon. Maar weet je wat het is? Er is nog geen jaar geweest dat ik zó naar Pasen heb verlangd.

Ferdinand Borger is journalist en theoloog, en werkt als theatermaker en programmamaker, coach voor het voorgaan in liturgie en optreden in het openbaar.
In de lijn van zijn reis langs retraitecentra en zijn boek hierover, Hemelse oorden, ontwikkelt Ferdinand een aanbod voor meditatieve wandelingen op maat.
Hier kunt u een folder over dit aanbod downloaden. Onlangs verscheen bij Uitgeverij Meinema zijn boek Hemelse oorden. Tien spirituele pleisterplaatsen.